Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010















Ακόμη και τότε.
Οι λέξεις στις πόρτες
σαν φύλλα χτυπούν,
ο αγέρας σωπαίνει
γιατί πάει αλλού.

Αν στους δρόμους κοιτάξεις,
λείψανα τότε θα δεις,
σημάδια της πάλης,
σημάδια ζωής.

Και σαν η φωνή μου σωπάσει,
ακόμη και τότε μη φοβηθείς,
γιατί αιώνια θα μιλάει
στη δική σου,
η δική μου ψυχή.

ςονάΠ.

3 σχόλια:

  1. ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕ ΕΝΑ ΖΕΣΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ!!!!Μου αρέσουν οι παραπάνω πίνακες καθώς αναδύουν μυρωδιές και ανασύρουν αναμνήσεις από το συρτάρι των παιδικών μου χρόνων.
    Από παιδί λάτρευα την ύπαιθρο,όχι μόνο για τα αγαθά που μας προσφέρει ή την πολλαπλή φυσική της ομορφιά όσο για τους ανθρώπους της περισσότερο.
    Άνθρωποι απλοί,άνθρωποι κουρασμένοι από τις βαριές χειρωνακτικές και γεωργικές εργασίες,άνθρωποι βασανισμένοι και άλλοτε απίστευτα κατατρεγμένοι από την ίδια την ζωή.Κι όμως οι άνθρωποι αυτοί ήταν πάντοτε χαμογελαστοί,φιλόξενοι,ευτυχισμένοι.......
    Τι και αν τα ροζιασμένα χέρια,τα πρόωρα ρυτιδιασμένα νεανικά πρόσωπα αποτύπωναν τις δυσκολίες της καθημερινότητας,αυτοί δεν τρόμαζαν!!!Πάλευαν την ζωή χωρίς συνεχή παράπονα, ρουφούσαν το μεδούλι της και εκτιμούσαν το καθετί που τους προσφέρονταν.
    Αθόρυβα το σημάδι της πάλης τους το μετέτρεπαν σε σημάδι ζωής.....Ένα σημάδι που τους ακολουθούσε μέχρι το τέλος.............Ένα σημάδι διαφορετικό για τον καθένα και όμως και τόσο ίδιο......Ο αντίπαλος είχε το ίδιο όνομα σε όλους......ΖΩΗ και το σύνθημα πάντα το ίδιο παρέμενε:ΣΕ ΑΓΑΠΩ,ΒΡΕ ΖΩΗ,ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΛΕΥΩ....
    Μεγαλώντας συνειδητοποιώ ότι αγαπώ,σέβομαι και εκτιμώ όλο και περισσότερο τους ανθρώπους της υπαίθρου.Με μαθαίνουν να αγωνίζομαι,να μοχθώ και να μην κατεβάζω το κεφάλι στην πρώτη δυσκολία.
    Ολόψυχα τους ευχαριστώ και ας μην συνειδητοποιούν οι ίδιοι το τι προσφέρουν!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα συμφωνήσω με την Αγγελίνα.
    Αισθάνομαι οτι εκείνοι που δουλεύουν τη γή, τη σκάβουν με κόπο, και την επεξεργάζονται, κάνουν το ίδιο και στη ψυχή τους, ή μας μαθαίνουν τον απλό τρόπο να σκάβουμε μέσα μας για να βλαστήσει ό,τι είναι προορισμένο να βλαστήσει ανάλογα πόσο εύφορο είναι το "έδαφος".. και όλο και κάπου θα φυτρώσουν λουλούδια ακόμη κι άν πρέπει να ποτιστούν με το αίμα της καρδιάς. Αυτές οι ρυτίδες είναι σοφές και κάτω απο το σκαμένο δέρμα η καρδιά διατηρείται νεανική για πάντα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κάποιες από τις φορές Αγγελίνα και Ρεγγίνα που ευχαριστώ το θεό,είναι όταν συναντώ τέτοιους ανθρώπους που έχετε στη θύμησή σας.Δυστυχώς όμως όσο πάει λιγοστεύουν.Χαίρομαι όταν συνατώ ανθρώπους σαν εσάς,που στο δρόμο τους για την Ιθάκη τους κουβαλούν μαζί τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή