ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ. .
.
                                                     
 'Οταν μες τη ζωή μου νόημα και κόσμημά μου ήσουνα εσύ, τότε του ήλιου το φως δε ζήλευα και της νύχτας την αγκαλιά να με ζεσταίνει δε γύρευα. .

Μα όταν ξαφνικά από κοντά μου έφυγες, τότε της ζωής μου το φως έσβησες, της ελπίδας μου τη δροσιά στέγνωσες και μαζί με της φύσης την ομορφιά χάθηκες. .

 'Ομως τον πλάστη μου ευχαριστώ, που μ'έμαθε την ομορφιά ν'αγαπώαι πως του πληγωμένου έρωτα η κάθε του πληγή μ' έναν άλλο έρωτα μπορεί να γιατρευτεί. . Και τότε, κάθε προδομένη ψυχή, ευτυχισμένη και πάλι στο δρόμο της θα πορευτεί, όσες φορές κι αν χρειαστεί, για να ξεχάσει της προδοσίας της τη ντροπή.

Σύννεφο μελαγχολικό .

Σύννεφο μελαγχολικό,
ποια μάνα θάλασσα σε γέννησε,
ποιος άνεμος σύντροφο στη μοναξιά μου σ'εφερε;

Στην αγκαλιά σου
του έρωτα τον πόνο μεγαλώνεις,
με τη βροχή σου
το κορμί μου μαστιγώνεις.

Και τότε,
μέσα στους δρόμους
τα λόγια χορεύουν,
της Ελένης τ' άρωμα γυρεύουν,
τα φύλλα στη γη σκορπίζουν,
φτερά γίνονται στους έρωτες που ανθίζουν.

Δεν ξέρω...

Τόσες μέρες,βδομάδες,μήνες
μέ΄στους χάρτες μου
ψάχνω να βρω,
ποια είναι η πόλη σου,
ποια είναι η φυλή σου.




Μα πουθενά δε σε βρίσκω.
'Ολο και πιο πολύ χάνομαι,
πιο πολύ το χάος
μέ'στη ψυχή μου μεγαλώνει,
όσο και να προσπαθήσω,
μακρυά σου μ'ό,τι βρω
να το γεμίσω.








Δεν ξέρω αν φταίει το νερό
που το κορμί σου ερωτεύεται,
ή αν είν' ο άνεμος
που,σαν μέ' στις ρεματιές
καταλαγιάζει,τ'ονειρεύεται.

Μη ξεχάσεις ό,τι αγάπησες.

Φάρος στη ζωή σου
να γίνεις μη θελήσεις,
αν τον έρωτα δεν συναντήσεις
και στη μοναξιά
την αντοχή σου δεν μετρήσεις.

Με θαλασσοπούλια μοναχά
κάθε μέρα θα μιλάς,
με του πελάγου την αλμύρα
την δίψα σου θα ξεχνάς.

Τα μακρινά ταξίδια της ανέμης
με λαχτάρα πάντα θ'αναμένεις,
μα πάντα αταξίδευτος,
στης μοίρας σου το χρέος
ξάγρυπνος θα παραμένεις.
Ολημερίς στης θάλασσας
τα βαθυγάλανα νερά
τη σκιά σου θα ξεπλένεις.

Ποτέ τα κύματα τη λάψη
να σου πάρουν μην τολμήσουν,
αν θες στα βράχια που πατάς
οι ανεμώνες ξανά ν'ανθήσουν
και τα σημάδια της μοναξιάς,
που το κορμί σου θα στολίσουν,
μέ'στου κισσού την αγγαλιά
να σβήσουν.

Και σαν έρθει εκείνη η στιγμή,
που το πρώτο και στερνό
ταξίδι σου θα κάνεις,
μη ξεχάσεις ό,τι αγάπησες
μαζί σου να το πάρεις,
σε θρόνο χρυσοφώτεινο
δίπλα σου παντοτινά να βάλεις.

Της θύμησής σου τραγούδι γλυκασιάς,
πάνω στα κύματα ο άνεμος θα σέρνει
και μέχρι εκεί που η θάλασσα
τον ουρανό ανταμώνει,
τ'άρωμά σου ο έρωτας θ'απλώνει.

Της νύχτας τ' όνειρο.

>





Ανάσα πού'ρχεσαι και φεύγεις,
στις αισθήσεις μου τ'άρωμά της φέρνεις.



Γλυκοχάραμα,με το φως σου
το σκοτάδι σκορπάς,
τα δικά της χείλη φιλάς
κι ο αγέρας που μαζί σου ξυπνά,
με τη δική της φωνή
στη ψυχή μου μιλά.







Στιγμές καλοκαιρινές,
καυτές,μοναχικές.
Της νύχτας τ'όνειρο
τραγούδι γίνεται
μέ'στο καταμεσήμερο
στις ρεματιές.

Τραγούδι για τα μάτια της
τ'αηδόνια λαλούν
κι καρδιές που αγαπούν
το φιλί του έρωτα
με λαχτάρα καρτερούν.

Τα μάτια σου ν 'αντικρίσω.

Σ'ένα κομμάτι ονειρεμένης γης
ο πλάστης μου μ'έβαλε να ζήσω,
τα μάτια σου ν'αντικρίσω
και με πάθος ν'αγαπήσω.

'Ερωτα που το χρόνο δεν μετράς,
τον ουρανό φωτίζεις,
μ'αστέρια το χάος στολίζεις
και με ομορφιά τις ψυχές γεμίζεις.

Στον άνεμο δώσε τη δύναμη,
στη βροχή την καταιγίδα
και στην πίστη του προσκυνητή
για σήμαντρο την ελπίδα.



Της ηδονής τον γλυκασμό
μέ'στο κορμί που ξενυχτά να φέρνεις,
με τ'άρωμά σου το ξεχωριστό
την άνοιξη να ραίνεις
και τις καρδιές,
που τον δικό σου περιμένουν ερχομό,
μέσα στις νύχτες τις γλυκόφωτες
να ξετρελαίνεις.

Δύναμη δώσ'μου κι αντοχή,
λάβα να πάρω απ'το κορμί της,
κομμάτι ομορφιάς που κρύβει στη ψυχή της,
για να χαράξω,
στο παραπέρα τ'ουρανού,
που δε χωράει στο νου,
τη γλυκιά μορφή της.